Bumpy ride

De titel is de omschrijving van de busreis van afgeopen nacht van 12 uur over onverharde wegen door de bergen (zandwegen met stenen en over rotsen, niet aan te raden me een zwakke maag!!)

De reis was vanaf Sucre terug naar Santa Cruz aangezien we een week (ik, stagaires en mensen van aiesec) hebben rondgereisd door het westen van Bolivia. Het plan was om Salar te bezoeken. Een zoutwoestijn met een oppervlakte ter grootte van Nederland. Maar bij het eerste stadje aangekomen waar we een tussenstop zouden houden, bleek dat de weg was bezet door stakingen. Dit zou de hele week duren, dus moest de planning worden omgezet. Ik vond dit niet erg want ipv Salar bezochten we La Paz. De grootste stad van Bolivia (niet de hoodfstad) wat erg indrukwekkend was!! De stad strekte zich uit over de bergen en in de avond waarop we aankwamen waren de bergen te zien dmv de vele lichtjes van de huizen die zicht uitsrekren over de bergen en erachter. Supergroot en heel mooi!! De plaatsen die we voor La Paz bezochten waren als eerste Cochabamba, Oruro, en na La paz, Sucre. De afstanden zijn nogal groot. De eerste busreis die we zaterdag namen was 11 uur. daarna vanaf Cochabamba naar Oruro 8 uur, daarna naar La paz ongeveer dezelfde afstand, vanaf La Paz naar Sucre 5 uur en de laatste busrit die ech een ramp was maar ook wel weer hilarisch omdat het typisch op zn Boliviaans is (oude bus met slechte schokdempers over onverharde wegen met een buschauffeur die cocabladeren kauwt tegen moeheid (wat gebruikelijk is) en die nogal wild door de bergen rijdt- wellicht door de energieboost en af en toe stopt om band te verwisselen). Na enige uren was het niet grappig meer en voelde de hele reis bijna mn maaginhoud klotsen van de hobbels, wat voor 12 uur nogal lang is.

De stadjes waren erg mooi. Kleine straatjes met wat af en toe ononderhoudde huizen wat zn charme had en verder een mix van Spaanse, Italiaanse stijl met gietijzeren balkonnetjes en kleine kerkjes aan lichte pleintjes met een ontspannen en fijne sfeer met palmen, grasveltjes, bankjes, fontijntjes met op de achtergrond berglandschap. De stadjes leken wat dat betreft erg op elkaar.

We namen meestal de nachtbus en kwamen s ochtends vroeg aan om te ontbijten met Pollo picante (Pollo is kip, wat hier echt heel veel wordt geserveerd in allerlei verschillende gerechten). en namen een taxi (meestal met 6-8 pers waarbij de taxichauffeur al wegrijdt terwijl er mensen soms nog half uithangen en de taxies in een staat zijn die in Nl niet echt getollereerd zou worden, zonder spiegels, barsten in ramen, zonder gordels etc). Dan na een siteseeing (bv in Oruro bezochten we een supergroot Christusbeeld die (net als in Rio de Janeiro) vanaf een berg over de stad waakt, de weg ernaartoe met een kabelbaan waarbij we beneden grote groepen papegaaien en Kolibries zagen) gingen we weer naar de volgende plaats. In La Paz verbleven we in een hostel (supergoedkoop net als alle prijzen hier! Ik heb bv een diner gehad voor omgerekend in euro´s 50 cent, incl drinken). Zoals ik al zei vond ik La Paz echt indrukwekkend. Heb nog nooit zo´n mooi overicht over een stad gezien als toe we daar met de bus aankwamen. Met open mond gekeken naar de verlichtte bergen in de nacht. Ook bij daglicht zag het er erg mooi uit en we hebben met een kabelbaan (het vervoer van de ene kant van de stad naar de andere kant) over de stad uitgekeken wat erg mooi was. Omdat het Titicacameer (grootste meer van Zuid Amerika en de hoogst gelegen van de wereld), zich dichtbij La Paz bevind, hebben we dit bezocht met een busrit. De busrit was indrukwekkend en gaf me echt t zuidamerikaanse gevoel. Muziek van chechuabands (Quechua en Aimara zijn indianengroepen met ook een eigen taal die zich vooral in de omgeving van La Paz bevinden. Ook sommige kinderen bij Hogar kunnen soms typische Quechua danspasjes). Steppenlandschap met dor geel gras afgewisseld met cactussen of verdorde bomen en kleine dorpjes waar mensen in typisch klederdracht (gekleurde wijde rokken met geblokte schorten, als ´rugzak´ een gekleurde doek, bolhoed en twee lange vlechten aan het eind samengebonden en hoe langer en dikker hoe beter met aan de uiteinden versierseltjes in de vorm van kwastjes) hun waar probeerde te verkopen aan de langsrijdende bussen. Veel zwerfhonden, loslopende kippen en varkens. Op de achtergrond het indrukwekkende Andesgeberte waarvan we de besneeuwde bergtoppen in de horizon konden zien. Ik voelde me helemaal in mn element. Het titicacameer was ook erg mooi, vooral met op de achtergrond het gebergte. Het plaatsje waar we aankwamen was een soort hippyachtig stadje met veel toeristen (n tegenstelling tot de rest van de steden hier) en veel supermooie gekleurde souvenirs in de vorm van doeken, truien, mutsen, sjaals en veel en veel meer. Leuk ingerichte barretjes en restaurantjes met reggaemuziek en andere relaxe muziek en een strandje met bootjes omringt door rotsen aan het meer. Met een bootje voeren we naar een eilandje waar we vis aten (we mochten onze eigen levende vis uitzoeken. Ik wilde het niet maar omdat ik hoorde dat er ook een vriezer was met ingevroren vis bestelde ik dat aangezien er niks anders dan vis te verkrijgen was. Achteraf bleek dat ik toch een vis had gegeten die net was gevangen aangezien er geen vriezer was (natuurlijk) omdat ik anders niks te eten zou hebben. Jammergenoeg heb ik hier mijn fototoestel met veel mooie foto´s verloren. Gelukkig zijn er veel foto´s door anderen gemaakt maar de foto´s van Buenes Aires ben ik kwijt. Daarna terug naar La Paz. De hoogte in La Paz is 3600 meter! (een verschil van meer dan 3000 meter met Santa Cruz). Ik was een beetje bang hoogteziekte te krijgen (volgens de info die k bij de GGD had gekregen moet je niet meer dan 500 meter verschil hebben in overnachtingsplaats, omdat je lichaam raar kan reageren op het verschil in zuurstof in de lucht, dit kan schadelijke gevolgen hebben door druk van vocht in de hersenen). Ik heb afgezien van soms wat kortademigheid, bloedneus en lichte hoofdpijn weinig gemerkt. Gabriel, een van de vrijwilligers had het wel heel erg benauwd en werd soms naar adem snakkend wakker s nachts. Ik had dit een keer gehad en dit voelde erg benauwend. De andere vrijwilligers lachen me een beetje uit door alle info en malariapuillen etc die ik heb meegekregen van de GGD ´typische European, niks gewend en overprotected, echt een Nederlander met alle pillen, voor alles wat´. De temperatuur was erg koud. In Potosi wat we bezochten tussen La Paz en Sucre, was het overdag -5 graden. Het plaatsje is beroemd om de zivermijnen en we bezochten een oude gelddrukkerij waar we zagen hoe van het zilver munten werden gedrukt die over de hele wereld werden gebruikt. Erg interessant maar ook erg hoeveel er geleden is door slaven (die stierven van de kou en barre omstandigheden)  en paarden (die in barre omstandigheden meer dan 10 uur machines aan moesten drijven en daardoor niet meer dan een aantal maanden te leven hadden).

De weg van Potosi naar Sucre was geweldig. Grote rotsen met watervallen, cactussen, kleine dropjes, uitgedroogte bomen en struiken, erg rauw en uitgestrekt.

Sucre was ook een mooi stadje wat ook leek op de anderen qua stijl. Kleine straatjes met aanhangende electriciteitsdraden (over electriciteitsdraden gesproken.. de douches die meestal koud of lauw water produceren, wordt verwarmt door electriciteitsdraden die erboven hangen. Ziet er nogal gevaarlijk uit in combi met water, maargoed, het zal wel goed zijn).

Het was een erg boeiende week, ook ondans enige irritaties. De grootte van 11 personen en cultuurverschillen/ pèrsoonlijkheidsverschillen tussen stagaires en mensen van hier veroorzaakten soms wat wrijvingen in het maken van beslissingen, doorhakken van knopen en de onduidelijkheid. Ik merk tot mezelf te komen in de ongestructureerdheid en go with the flow mentaliteit en kan me hierin aanpassen maar aan de andere kant zorgt het soms ook voor veel verwarring omdat we soms ergens naartoe lopen zonder dat er wordt gezegd wat de plannen zijn waardoor ik ga twijfelen of ik het niet goed heb gehoord, terwijl achteraf blijkt dat het gewoonweg niet wordt gezegd. Verder werd er midden in de nacht keihard op de hosteldeur geklopt voor paspoortcontrole. Sommigen hadden geen paspoort of groene papier -wat wordt meegegeven bij de douane voor legaliteit (verloren) en werden meegenomen naar het politiebureua. Na het betalen van een bepaald bedrag kregen ze een vervanging. Het kwam nogal bedrijgend over. Het blijkt dat het veel wordt gedaan dmv drugsproblemen en illigaal verblijf hier. Toch lijkt het me niet zo handig omdat het touristen afschrikt waar dit land profijt van zou kunnen hebben aangezien het erg mooi is en er niet veel tourisme is. Dit maakt het puur maar ook erg arm.

Over het algemeen heb ik ontzettend genoten en hou van de charme van de back to basic, rauwheid, puurheid en authenciteit en warmte van de mensen en de natuur.

Vanavond gaan we uit om de laatste avond van Makita (die me nu voor de laatste keer vergezelt in het internetcafe) te vieren. We gaan ms naar een karaokebar om een lied wat een soort van symbool van hier is geworden (Bailando van Enrique Iglesias), we horen het overal en Gabriel die nogal muziekaal is en een instrument van hier heeft gekocht, soort ukelele, speelt het steeds te zingen. Maarja, ms ook niet, je weet het nooit hier wat er aat gebeuren haha. Morgenochtend vliegt ze terug naar Miami. Ik ga haar erg missen, want we zijn echt elke dag de hele dag samen en het klikt heel goed. We hebben veel lol en ze is voor mij een part of het leven hier geworden. Maargoed, aan alles komt een einde.

Nou, heel dikke kus en veel liefs!

http://www.youtube.com/watch?v=NUsoVlDFqZg

------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

The title is the description of the bustrip last night of 12 hours over bumpy roads through the mountains (roads with stones and rocks, not recommended with a sensible stomach!)
The trip was from Sucre to Santa Cruz since we traveled a week (me, interns and people of aiesec) through western Bolivia. The plan was to visit Salar. A salt desert covering an area the size of province Utrecht. But when we arrived at the first town where we would make a stop, it turned out that the road was occupied by strikes. This would last all week, therefore the schedule changed. I did not mind this because instead of Salar we visited La Paz. The largest city in Bolivia (not the main city) which was very impressive!! The city extended over the mountains and in the evening when we arrived it was soo beautiful to see the shapes of mountains by the lights of the houses which were build on them! The places we visited before La Paz were: Cochabamba, Oruro, and after La Paz, Sucre. The distances are quite large (in Dutch terms). The first bus we took on Saturday was 11 hours. then from Cochabamba to Oruro 8 hours, then to La Paz also 8 h I guess and from La Paz to Sucre 5 h. The last busdrive was the worse bus drive ever, a realy disaster, but at the same time hilarious. Old bus with bad shocks demper on very bumpy roads with a bus driver chewing coca leaves (which is quite common) and drives wildly trough the mountains (maybe because of the energy boost from chewing) and occasionally stops to change tires. After several hours, it was not funny anymore and I felt the whole trip almost my stomach which is long for 12 hours!!
The towns were very nice. Small streets with some charming (also crappy) houses with also a mix of Spanish, Italian style with wrought-iron balconies and small churches to light squares with a relaxed and pleasant atmosphere (with palms, grass fields, benches, fountain with a mountain scenery as back view). The towns were in that respect quite similar.
We usually took a night bus and arrived early in the morning to have breakfast with for example Pollo picante (Pollo is chicken, which is really populair here and served in many different dishes) and sometimes in the city a taxi (usually with 6-8 persons where the taxi driver sometimes already drove away while people hanging half out, also taxies in a state without mirrors, cracks in windows, no seatbelts, etc.). Then after a site seeing (for example in Oruro we visited a king-size statue of Christ which (as in Rio de Janeiro)  overlooks the city from a mountaintop. We went by a cable car where I saw some hummingbirds by the entrence. In La Paz, we stayed in a hostel (super cheap like all prizes here! I had a dinner for example, converted into euros 50 cents, including drink). As I said I really liked La Paz when we arrived. Think I have never seen such beautiful oversight of a city when we arrived by bus, it was amazing! I looked with open mouth to the stunning view. Also in daylight it looked very nice and we took a cable car (transport from one side of town to the other side) from which the view was also very nice! Because Lake Titicaca (largest lake in South America and the highest in the world), is located close to La Paz we also went there. The bus ride was impressive and really gave me a South American feeling. Quechua music (Quechua and Aymara are indigenous groups which also have their own language which is mainly located in the vicinity of La Paz. Some children at Hogar know typical Quechua dance steps and words). Steppe landscape with dry yellow grass interspersed with cacti or withered trees and small villages where people in typical costume (colored skirts with as 'backpack' tied a colored cloth, bowler hat and two long braids) tried to sell their wares on the buses. In the background the impressive Andes mountains from which we could see the snow capped mountaintops in the horizon. I felt totally in my element. Lake Titicaca was also very beautiful, especially with the Andes as back view. The town where we arrived was a sort of touristic hippy-like town (in contrast with the rest of the cities here where I saw not too many tourists) and many wonderful colored souvenirs such as sweaters, hats, scarves and much, much more. Nicely furnished bars and restaurants with reggae music and other relaxed music and a beach with boats surrounded by rocks. With a boat we sailed to an island where we ate fish (we could sort out our own living fish. I did not want to but because I heard there was a freezer with frozen fish I ordered that since there was nothing else but fish available. It turned out that I still had eaten a fish that was just catched as there was no freezer (of course, quite logical ;)) but well, its was ok because had to eat something ofcourse ;). Unfortunately I lost my camera here with many beautiful pictures. Fortunately, there are many pictures taken by others but the pictures of Buenes Aires I made were lost. Then we went back to La Paz. The altitude in La Paz is 3600 Mt (a difference of more than 3000 meters of Santa Cruz). I was a little scared to get high sickness (according to the info I got at the GGD in Nl it would be dangerous to have more than 500 meters difference have from night to night, because your body can react strangely to the difference in oxygen in the air). I only noticed sometimes a bit lightness in my head and one time I had difficulties breathing in the middle of the night, I felt very claustrophobic then, but that was all. Gabriel, was a bit sick and he suffered more from the coldness and breathing problems. The others made a bit fun of all the protective information and pills I god from the Netherlands " truly a Dutch person with pills for everything" haha. The temperature was cold. In Potosi it was worse (which we visited between La Paz and Sucre) during the day it was -5 degrees! The town is famous for its mines and we visited an old money fabric where we saw how the silver coins were printed that was used all over the world. Very interesting but also very very sad how much suffering there was by slaves (who died from the cold and harsh conditions) and horses (who had to walk over 10 hours to make the the machines work in harsh conditions and therefore mostly died after a few moths).
The road from Potosi to Sucre was amazing. Large rocks with waterfalls, cacti, small houses, broken drought trees, a very rugged and stretched landscape, amazing and impressive.
Sucre was also a nice town with small streets with pendent electrical wires (talk about electric wires .. the showers that usually produce cold or medium warm water, is 'heated' by electricity wires hanging above it. Looks pretty dangerous in combination with water, but whatever, shall be ok I guess).
It was a very exciting week, with only a few irritations between people. I notice I feel relaxed and and 'come to myself' in the unstructured and go with the flow attitude and can adapt herein but on the other hand, sometimes it causes also a bit confusion. For example, sometimes we go somewhere without being told about the plans so I'm going doubt if I haven't heard it well, although it turns later out that it simply wasn't mentioned. Further, people knocked loudly on the doors in the middle of the night for passport control. Some had no passport or green paper so this had to be arranged. it was a bit intimidating. Apparently they do this because lots of people stay here illegal. Yet it seems not so convenient because it is not really attractive for tourists where this country could have benefited from I guess.
Overall I really enjoyed and I loved the charm of the back to basics, rawness, purity, authenticity and warmth of the cities, culture, people and nature. It was awesome!
Tonight we're going to celebrate the last night of Makita (who now accompanies me for the last time in the internet café). We go maybe to a karaoke bar for singing 'Bailando' from Enrique Iglesias, which became kind of symbol of our staying here.  We hear it everywhere and Gabriel plays it often on a here-bought instrument (kind of ukulele). Or maybe we are not going there, you never know ;). Tomorrow morning she flies back to Miami. I'm going to miss her a lot, I like her a lot and we spend every day together so far with a lot of fun so for me she became a part of life here. A big shame but everything has to come to an end I guess.. 

Well, big kiss and much love!